Znaczenie kliniczne liszaj płaski mieszkowy odbija się głównie na wpływie na jakość życia pacjentów. Może prowadzić do łysienia plackowatego lub rozproszonego skóry głowy, co nie tylko wpływa na wygląd pacjenta, ale może również negatywnie wpłynąć na jego zdrowie psychiczne. Wczesna i dokładna diagnoza liszaja płaskiego mieszkowego może pomóc w podjęciu terminowych działań leczniczych w celu spowolnienia postępu choroby i zmniejszenia obszaru utraty włosów. Dermoskopia można wyraźnie zaobserwować charakterystyczne zmiany takie jak rumień, złuszczanie, nadmierne rogowacenie mieszków włosowych oraz skupiska kolczastych grudek wokół mieszków włosowych u pacjentów z liszajem płaskim mieszkowym, co może stanowić intuicyjną i dokładną podstawę do rozpoznania liszaja płaskiego mieszkowego.

Czym jest liszaj płaski mieszkowy?
Lichen Planopilaris, znany również jako trichophytic lichen planus, jest formą pierwotnego limfocytarnego bliznowacenia łysienia, która dotyka głównie skóry głowy. Dokładna przyczyna łupieżu pstrego jest nieznana, ale może być wynikiem różnych problemów, w tym nieprawidłowości układu odpornościowego, czynników genetycznych, grzybów na skórze i stresu emocjonalnego.
Lichen planopilaris objawia się głównie łysieniem plackowatym lub rozlanym wypadaniem włosów na skórze głowy, z aktywnymi zmianami na obrzeżach łysych plam, w tym rumieniem okołomieszkowym i złuszczaniem z hiperkeratozą mieszkową. Objawy towarzyszące obejmują świąd i ból, które różnią się stopniem nasilenia.

Epidemiologia i klasyfikacja liszaja płaskiego mieszkowego
Częstość występowania lichen planpilaris jest stosunkowo niska na całym świecie, a zgłaszana częstość występowania wynosi około 1%. Choroba ta częściej występuje u mężczyzn, a następnie u kobiet w przedziale wiekowym od 30 do 70 lat. Lichen planpilaris można podzielić na następujące typy lub podtypy na podstawie ich obrazu klinicznego i cech patologicznych: klasyczny lichen planpilaris, czołowe łysienie włókniejące i zespół Grahama-Little'a-Piccardiego-Lasseura.

Dermatoskopia w diagnostyce liszaja płaskiego mieszkowego
Dermatoskopia to oparte na optyce narzędzie diagnostyczne dermatologiczne, które koncentruje się na powiększaniu powierzchni skóry za pomocą optycznego systemu powiększającego, dzięki czemu lekarz może wyraźniej zobaczyć fakturę i szczegóły powierzchni skóry. Dermatoskopia poprawia również kontrast i przejrzystość obrazu za pomocą filtrów optycznych i filtrów kolorów.
Lichen planopilaris to przewlekła zapalna choroba skóry, która przede wszystkim atakuje mieszki włosowe skóry głowy. Ma pewne charakterystyczne objawy pod dermatoskopią, takie jak rumień wokół mieszków włosowych, punktowe krwawienia u ujścia mieszków włosowych i zanik skóry głowy, co może pomóc lekarzom w postawieniu diagnozy różnicowej. Tymczasem dermatoskopia, jako nieinwazyjny sposób badania, może obserwować cechy zmian bez uszkadzania skóry, zmniejszając ból i dyskomfort pacjentów.
Przed dermatoskopią pacjenci powinni unikać nakładania leków lub kosmetyków na powierzchnię skóry przed badaniem, a zwłaszcza unikać stosowania kremów z filtrem przeciwsłonecznym i innych substancji, które mogą blokować światło z obrazowania. Podczas badania pacjent powinien starać się współpracować z osobą przeprowadzającą badanie i przyjąć odpowiednią pozycję, aby zmiany skórne mogły być w pełni odsłonięte. Po badaniu pacjenci muszą zwrócić uwagę na utrzymanie miejscowej skóry w czystości i suchości oraz unikać drapania dotkniętego obszaru, aby nie spowodować zakażenia skóry.

Cechy dermatoskopowe liszaja płaskiego mieszkowego
Brak ujść mieszków włosowych: W zaawansowanych zmianach lichen planopilaris ujść mieszków włosowych może być zupełnie brak, co powoduje widoczne plamy łysienia na skórze głowy.
Rumień okołomieszkowy: W przypadku aktywnych zmian można zaobserwować rumień okołomieszkowy, któremu zwykle towarzyszą objawy złuszczania i nadmiernego rogowacenia okołomieszkowego.
Klasyczne białe i niebieskoszare plamy: W badaniu dermatoskopowym lichen planopilaris mogą wykazywać nieregularne białe plamy między mieszkami włosowymi i niebieskoszare plamy wokół mieszków włosowych.
Białe obszary pokryte bliznami: Obszary białych blizn powstają zwykle w wyniku całkowitej utraty mieszków włosowych i zwłóknienia skóry. Są typowe dla zaawansowanych stadiów liszaja płaskiego.
Obszary o mlecznoczerwonym zabarwieniu: Podczas dermatoskopii można zaobserwować miejscowe przekrwienie lub rozszerzenie naczyń krwionośnych spowodowane reakcją zapalną, które zwykle pojawiają się jako obszary czerwone lub różowe.

Liszaj płaski mieszkowy i inne zaburzenia łysienia plackowatego
Lichen Planopilaris znacząco różni się od innych chorób łysienia plackowatego (np. toczeń krążkowy, czołowe łysienie włókniste) pod względem cech dermatoskopowych. Dermatoskopia umożliwia powiększenie obszaru zmian skórnych, szczegółów mikrostruktury powierzchni skóry, morfologii łodygi włosa i naczyń włosowatych, dostarczając wizualnych dowodów na potrzeby diagnostyki różnicowej.
Lichen Planopilaris: Dermatoskopia ujawnia wyraźną reakcję zapalną wokół mieszka włosowego w postaci rumienia, obrzęku lub złuszczania, a zmiany te są rozmieszczone wokół mieszka włosowego w kształcie pierścienia lub tarczy. Otwór mieszka włosowego może stać się niewidoczny lub całkowicie zniknąć, a czasami otwór mieszka włosowego może być zablokowany przez czopy keratynowe.
Toczeń krążkowy: Otwór mieszkowy jest widoczny jako wyraźna czerwona plama, która jest często otoczona białą otoczką. W zaawansowanych zmianach, z powodu włóknienia skóry właściwej, dermatoskopowo widoczne są białe obszary bez struktury; obszary te odpowiadają tkance bliznowatej w skórze właściwej.
Łysienie włókniste czołowe: Występuje wyraźne zmniejszenie liczby mieszków włosowych w okolicy czołowej, zwłaszcza zmniejszenie liczby grubych włosów. W obszarze utraty włosów może występować rumień wokół mieszków włosowych. Skóra czoła może stać się gładka i napięta, tracąc normalną teksturę i elastyczność skóry.

Studium przypadku
Poniżej przedstawiono odpowiednio obrazy kliniczne i dermatoskopowe liszaja płaskiego mieszkowego.

Porównując kliniczne i dermatoskopowe obrazy lichen planopilaris możemy zobaczyć, że obrazy dermatoskopowe wyraźniej pokazują delikatną strukturę jednostek mieszkowych. Obraz dermatoskopowy pokazuje łuski wokół mieszka włosowego, a także wzór cewek włosowych, a czopy keratynowe są widoczne przy otworach mieszkowych, co jest spowodowane nadmiernym rogowaceniem i zablokowaniem otworów mieszkowych dużą ilością zrogowaciałego materiału. Niebieskoszare plamy wokół mieszków włosowych, tworzące pigmentację przypominającą tarczę, są typowymi cechami lichen planopilaris, a lekarz może na ich podstawie wydać wstępną ocenę choroby.
Dermatoskopia jest ważnym narzędziem wstępnej diagnozy, ale badanie patologiczne pozostaje złotym standardem diagnostycznym. W przypadku pacjentów z podejrzeniem LPP badanie patologiczne należy wykonać tak wcześnie, jak to możliwe, aby potwierdzić diagnozę i zmniejszyć prawdopodobieństwo błędnej diagnozy.

Leczenie i postępowanie w przypadku lichen planpilaris
Leczenie lichen planopilaris obejmuje głównie leki, fizjoterapię i operację. Pacjenci powinni jeść więcej świeżych warzyw, zapewnić sobie wystarczającą ilość snu i stawić czoła chorobie z optymistycznym nastawieniem, aby pomóc jej wyzdrowieć. Po leczeniu lekarze powinni uważnie obserwować, czy objawy pacjenta ulegają zmniejszeniu. W zależności od poprawy wysypki u pacjenta, zostanie ona sklasyfikowana w czterech stopniach oceny: wyleczona, z widocznym efektem, skuteczna i nieskuteczna.
Lichen planopilaris to przewlekła choroba, która wymaga długotrwałego leczenia. Pacjenci powinni przyjmować leki na czas, zgodnie z zaleceniami lekarza, nie powinni przerywać przyjmowania leków ani zmieniać dawkowania według własnego uznania. Należy wzmocnić edukację zdrowotną, aby poprawić wiedzę pacjentów na temat choroby i zdolność do samodzielnego leczenia.